ANG LABAN SA BARANGAY MALAYA

 

Sa ilalim ng isang punong mangga sa Barangay Malaya, nagtipon-tipon ang ilang residente para sa isang pulong-barangay. Malapit na kasi ang eleksyon, at tila lahat ay sabik pakinggan ang mga plataporma ng dalawang kandidato para sa punong barangay na si Mang Ernesto, isang beterano sa pulitika, at si Lando, isang dating OFW na ngayon ay nais maglingkod sa kanilang bayan.

“Mga kabarangay,” panimula ni Mang Ernesto habang hawak ang mikropono, “hindi na tayo kailangan pang mag-eksperimento. Alam niyo na ang kakayahan ko. Sa loob ng tatlong termino ko, naipatayo natin ang barangay hall at naipaayos ang daan sa Sitio Matahimik!”

“Pero, Mang Ernesto,” tanong ni Aling Rosa mula sa hanay ng mga nakikinig, “bakit tila laging nauudlot ang water system project natin? Halos dalawang taon na iyon!”

Bahagyang natawa si Mang Ernesto at sinagot ito, “Ah, Aling Rosa, alam niyo naman ang proseso. Kung minsan, matagal ang pag-apruba sa munisipyo. Pero huwag kayong mag-alala, tututukan natin iyan sa susunod na termino.”

Biglang tumayo si Lando at humarap sa mga tao. “Mga kababayan, narinig niyo na ba ang sinasabi ni Mang Ernesto noon pa? Puro pangako, pero hanggang ngayon, wala pa ring tubig sa Sitio Matahimik!”

“E ikaw, Lando?” tanong ni Mang Ernesto, may halong pangungutya. “Hindi ka pa nga nakaupo, pero parang ang dami mo nang sinasabi. Anong karanasan mo sa pamumuno?”

“Hindi ko kailangang maging beterano para malaman kung ano ang kailangan ng tao,” sagot ni Lando. “Bilang OFW, nakita ko kung paano pinahahalagahan ang transparency sa ibang bansa. Kung papalarin akong mahalal, ipapakita ko sa inyo kung saan napupunta ang bawat sentimo ng pondo ng barangay!”

May narinig na bulong-bulungan mula sa mga tao. “Mukhang maganda ang sinasabi ni Lando,” wika ni Mang Tino, isang magsasaka.

“Pero hindi ba’t wala siyang karanasan?” tugon ni Aling Dely.

Naputol ang usapan nang biglang magsalita ang isang binatilyo, si Junjun, mula sa likod ng mga tao. “Pwede bang magtanong?”

Lumingon ang lahat. “Sige, Junjun, ano iyon?” sagot ni Mang Ernesto.

“Lahat po ba ng proyektong gagawin ninyo ay para sa tao o para sa eleksyon lang? Kasi po, bawat eleksyon, andami niyong pangako, pero parang kapag nanalo na kayo, nawawala ang sigasig.”

Tahimik ang lahat. Halatang tinamaan si Mang Ernesto at si Lando sa tanong ng binata.

Tumayo si Mang Ernesto at sinabing, “Junjun, ang mahalaga, may ginagawa kami. Pero hindi laging madali. Ang pulitika, parang chess. Hindi pwedeng isang galaw lang, panalo na. Strategiya, pasensya, at panahon ang kailangan.”

Ngunit mabilis na sumagot si Lando, “Ang problema, Mang Ernesto, masyado nang maraming panahon ang nasayang. Hindi na tayo pwedeng maghintay pa. Kailangan natin ng lider na mabilis umaksyon!”

Nagpalakpakan ang ilan, ngunit may iba ring umiling. Sa gitna ng diskusyon, tumayo si Kapitana Pilar, ang kasalukuyang namumuno.

“Mga kabarangay,” ani Kapitana Pilar, “ang pulitika ay hindi dapat labanan ng salita kundi pagkakaisa para sa ikabubuti ng lahat. Sa halip na mag-away, dapat iniisip natin kung ano ang solusyon.”

Nagkatitigan sina Mang Ernesto at Lando. Bagama’t matindi ang tensyon, nag-abot sila ng kamay sa isa’t isa. “Sa huli, kayo pa rin ang magpapasya, mga kababayan,” sabi ni Mang Ernesto.

“Oo nga,” dugtong ni Lando. “Basta’t ang mahalaga, sama-sama tayong bumangon.” Pagkatapos ng pulong, naghiwa-hiwalay ang mga tao. Ngunit sa kanilang mga mukha, may bakas ng pag-asa—na baka, sa darating na eleksyon, hindi lang salita ang mananaig, kundi tunay na aksyon para sa pagbabago.