CTE Team Building kasabay ng Bagyong Kristine

      

         Noong unang balita pa lamang ng paparating na Bagyong Kristine, hindi ko inasahan na magiging napakalakas nito. Bagama't sanay na tayong mga Pilipino sa mga bagyo, ang pagkakataong ito ay naging kakaiba para sa akin dahil sa mga pangyayaring kasabay nito. Matagal ko nang hinihintay ang welcome party ng College of Teacher Education (CTE). Excited akong makilala ang mga bagong kaibigan at maging bahagi ng masayang pagsasalo, ngunit hindi ko inasahan na mawawala ang pagkakataong iyon dahil sa sabay na pagsama ng aking pakiramdam at ang pagdating ng bagyo.

    Nagsimula akong makaramdam ng lagnat ilang araw bago ang event. Nagbabakasakali akong gagaling pa ako bago ang araw ng welcome party, ngunit sa mismong araw na iyon, lalo pang bumigat ang katawan ko, at sa labas naman ay naririnig ko na ang malakas na ihip ng hangin, ang tunog ng ulan sa bubong, at ang tila pag-alog ng mga puno. Bagama't gustong-gusto ko talagang dumalo, kinailangan kong tanggapin na ang tamang desisyon ay manatili sa bahay at magpahinga.

        Habang ako'y nakahiga, iniisip ko kung ano kaya ang mga nangyayari sa party—mga tawanan, mga bagong kwentuhan, at syempre, ang masayang pakikihalubilo ng mga estudyante. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, sinubukan kong ibaling ang atensyon ko sa mga positibong bagay. Wala akong magagawa kundi tanggapin ang sitwasyon, at sa halip na malungkot, pinili kong maging kontento sa pag-aalaga ng aking pamilya sa akin. Kahit hindi ako nakadalo, naging masaya pa rin ako dahil ligtas ako mula sa bagyo, at alam kong hindi ito ang huling pagkakataon para makasama ang mga bagong kaibigan.

        Habang naririnig ko ang malakas na ulan at hangin ng Bagyong Kristine, napagtanto ko na hindi sa lahat ng pagkakataon ay mapupunta ang mga plano natin ayon sa gusto natin. Minsan, may mga hadlang na tulad ng bagyo o sakit na nagiging balakid sa ating mga inaasam. Ngunit sa kabila nito, natutunan ko ring pahalagahan ang mga simpleng bagay—ang kaligtasan, ang kalusugan, at ang pagmamahal ng mga mahal sa buhay. Kahit hindi ako nakasama sa selebrasyon, may bahagi pa rin sa akin na masaya at kontento, dahil alam kong sa pagdaan ng bagyo, lilipas din ang lahat ng ito, at magkakaroon pa ng mga susunod na pagkakataon.

        Sa mga oras na iyon, bagama't nasa bahay ako at nagpapahinga, napagtanto ko na mahalaga ring pahalagahan ang sarili at bigyan ng oras ang kalusugan. Sa dulo ng araw, ang mahalaga ay ang pagiging ligtas sa gitna ng unos at ang pag-alala na kahit hindi lahat ng plano ay natutupad, mayroon pa ring mga susunod na pagkakataon para ituloy ang mga pangarap at makipaghalubilo sa mga bagong kakilala.