BUWAYA

 

Sa ilalim ng matinding araw, naglalakad ang mga tao sa pag-asang makita ang liwanag ng pagbabago. Ngunit sa bawat hakbang nila, nararamdaman ang bigat ng mga buwayang nag-aabang—nakatago sa lilim ng kapangyarihan, may matatalim na ngipin, handang lamunin ang sinumang magtangkang lumaban.

         Ito ang larawan ng politika sa Pilipinas: mga pangako na tila ulap na mabilis nawawala, mga proyekto’t plano na sa halip na para sa bayan ay para sa bulsa ng iilan. Ang buwaya ay hindi laging nasa ilog; minsan ay nasa malalaking opisina, nakasuot ng mamahaling kasuotan at may ngiti na tila kaibigan. Subalit, sa ilalim ng maskara, andoon ang gutom sa kapangyarihan at kayamanan.

         Sa kabila nito, hindi pa rin sumusuko ang mga tao. Sa bawat halalan, umaasa silang magbago ang kalakaran, umaasa na sana ay mawala na ang mga buwayang nanlilinlang. Ngunit ang tanong—hanggang kailan tayo magpapalunod sa kasakiman? Kailan pa tayo magigising at sisigaw ng, "Sobra na, tama na!"?

         Marahil sa araw na iyon, sa wakas ay maglalaho ang mga buwaya.