Sa araw ng
taglamig nang siya’y tuluyang lumisan,
Nangakong mananatili, hanggang kami’y magkuluban.
Ngunit sa halip na yakap ang kanyang iniwan,
Ginaw ang dumating sa gabing ako’y mag-isa’t naguguluhan.
Siya, at ang
katotohanan ng isang masakit na pag-iwan,
Iniwan niya ako bago pa kami magtagpuan.
Sansinukob, bakit nga ba ako’y iyong sinubukan,
Di alam kung anong nawala sa akin, o anong puwedeng laman.
Larawan niya
sa dingding, aking tinitingnan,
Mga matang nag-aanyaya sa guni-guning kaharian.
Baka sakaling kakantahan niya ako ng awit ng nakaraan,
O magkasama sa dalampasigan, magdamag na walang hanggan.
Sana nga’y
nakilala kita, kahit sa munting pagkakataon,
Sana’y sa likod ko’y haplos mo’y hindi na maglaho,
Isang larawan ng ngiti mo sana’y naging alaalang totoo,
Dadalhin sa buhay ko habang ako’y naririto.
Hangad ko sa
panaginip, ako’y iyong salubungin,
Hindi ko man alam kung anong nagawa, o kung saan nagkamali,
Ngunit pag-ibig ko’y wagas, sa iyo lamang itinangi,
At sa aking guni-guni, magpakailanman ay ikaw ang mananatili.
No comments:
Post a Comment