ISANG PAGLALAKBAY

 

        Nagsimula ang araw sa Mangyan Village nang mamulat si Mang Ado sa sinag ng araw na kumikislap sa kanilang baryo sa bundok. Isang araw na naman ang nagdala sa kanya ng pagnanais na maranasan ang buhay sa siyudad. Matagal na niyang naiisip kung paano ba ang buhay doon, saan nagmumula ang kagandahan ng mga bagay na wala sa bundok. Kaya't isang araw, nagdesisyon siyang maglakbay papuntang Maynila.

        "Anak," sabi niya kay Aling Tala, ang kanyang asawa, "Lilisan ako sandali. Nag-iisip ako kung anong magandang kinabukasan ang maaaring meron tayo sa siyudad."

     "Ingat ka, Anak," sagot ni Aling Tala, "Alam kong gagawin mo ang nararapat para sa ating pamilya."

        Sa pamamagitan ng sinampay na bayong sa kanyang balikat at payak na damit, nagtungo si Mang Ado sa Maynila. Maraming tanong ang bumabalot sa kanyang isipan. Ano kaya ang mga makikita niya? Paano kaya siya tratuhin ng mga tao roon?

        Pagdating sa siyudad, agad siyang nalula sa ingay at dami ng sasakyan. Nang mapadpad siya sa isang lugar na tindahan ng kagamitan, agad siyang nilapitan ng isang lalaking may kurbadang ngiti.

        "Sir, gusto niyo ba ng magandang bag na ito? Imported galing sa Paris," ani ng lalaki, sabay abot sa kanya ng mamahaling bag.

        Ngunit wala sa kagawian ni Mang Ado ang bumili ng mga mamahaling bagay. Marahil ay maaari niyang gamitin ito sa kanyang pamumuhay sa bundok, ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit siya pumunta sa siyudad.

        "Pasensya ka na, hindi ko kailangan yan," mariing sabi ni Mang Ado habang umiiwas sa tingin.

        Napakunot-noo ang lalaki. "Eh ano bang gusto mo?" tanong nito na may halong pagkabahala.

        "Tinatawag akong isang Mangyan, hindi negosyante. Gusto ko lang malaman kung paano kayo namumuhay dito sa siyudad," tugon ni Mang Ado na puno ng pagtataka.

        Biglang nag-iba ang mukha ng lalaki, parang nagkaroon ng paggalang sa kanyang mga mata. "Pasensya na, Mangyan pala kayo. Saan ba kayo titira dito sa Maynila?"

        Walang magawa si Mang Ado kundi sumang-ayon sa alok ng lalaki na makitira sa kanilang bahay. Malapit lamang ito sa lugar na pinupuntahan ni Mang Ado, kaya't sumama siya.

        Sa bahay ng lalaki, ipinakita niya kay Mang Ado ang kanilang mga pribilehiyo at pang-araw-araw na buhay. Ngunit habang tumatagal, napansin ni Mang Ado na parang may kulang. Kahit gaano kaganda ang mga bagay sa paligid, may kirot sa kanyang dibdib na hindi mawari.

        "Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaiba sa puso ko dito," bulong ni Mang Ado sa sarili habang nagmamasid.

        Nang maghapon na at tumatakbo na ang oras, inaya siya ng lalaki na mag-dinner sa labas. Ngunit sa halip na magpunta sa mamahaling restawran, dinala siya sa isang karinderya sa kanto ng lansangan.

        "Kakain tayo dito, Mang Ado. Isa ito sa mga paborito kong lugar," sabi ng lalaki.

        Hindi makapaniwala si Mang Ado. Ito ba ang sinasabi nilang "masarap na kainan" sa siyudad? Subalit sa kabila ng simpleng pagkain, naroon ang sigla at kasayahan sa mukha ng mga taong nakapaligid sa kanila. Doon unti-unting nawala ang kanyang kirot, at napagtanto niya na hindi lang naman ang mamahaling bagay ang makapagbibigay ng kaligayahan.

        "Maraming salamat sa pagmamahal at pag-aalaga mo sa akin," pasasalamat ni Mang Ado sa lalaki, "Ngayon ay alam ko na kung paano ako makakabalik sa aming baryo na puno ng kagalakan."

        Pagbalik ni Mang Ado sa kanyang baryo, dala niya ang mga bagong aral at kaalaman mula sa siyudad. Ipinamalas niya sa kanyang mga kababayan ang halaga ng simpleng pamumuhay at ang kahalagahan ng pagmamahalan at pagkakaisa.

        Mula noon, hindi na nangarap si Mang Ado na maging mayaman sa materyal na bagay. Sa halip, ang kanyang pangarap ay ang makitang masaya at panatag ang kanyang komunidad sa kabundukan, kung saan ang pagmamahalan ay mas pinahahalagahan kaysa anumang kayamanan.